دلم گرفته است

  دلم گرفته است

                به ایوان می روم و انگشتانم را

                بر پوست کشیده ی شب می کشم

                چراغ های رابطه تاریک اند

                چراغ های رابطه تاریک اند

  کسی مرا به آفتاب

  معرفی نخواهد کرد

  کسی مرا به میهمان گنجشک ها نخواهد برد

  پرواز را به خاطر بسپار

                   پرنده مردنی است!   

                             «فروغ فرخ زاد»

           عشق تنها وادی عرفان ماست

عشق تنها مستی چشمان ماست

           عشق تنها هستی دنیای ماست

عشق تنها محضر دیدار یار

            عشق تنها دلهای ماست

عشق تنها عطرگیسوی رفیق

            عشق تنها بودن و مأوای ماست

عشق تنها راه دیدار بهار

             عشق تنها راه حل ماجراست

  ای گل سرخ وجودم ای بهار

      ای تمام تار و پودم ای بهار

           هر کجا نامت شنیدم عاقبت

                بر گل سرخی رسیدم ای بهار

راستی به همتون قهرمانیه 

کاکا

رو به عنوان بهترین بازیکن تبریک میگم(پیشاپیش)

سلام به همه ی دوستان گل گل گلم!!!!!!!!!!!!!!

من دیگه خیلی خیلی کم میام ولی بعد از کنکور حتما بر میگردم

برام دعا کنید !!!!!!

مرسی از همتون!

مرغ عشق منتظر(ای امید حیات من)

در کناری ، هم چو مرغی بی نفس ،

     نشسته ام ،

        تا تو بیایی !

  تا بیایی و نگاهی بر ، بال شکسته ام اندازی !

  و ببینی که چرا

       فتاده ام بر خاک و ،

           دگر از آن پرواز بلند خبری نیست !

  تا تو آیی و با نگاهی ،

        دل دیوانه ام را

             بال پرواز بخشی و

                   امید حیات را دوباره در قلبم زنده کنی !

  کاش با یک نفس می گفتی :

        « !!!... دوستت دارم  ...!!! »

 تا من ، تا ابد در کنارت بمانم !

      کاش چشمکی بر من میزدی تا ،

            ترنم  نگاه بارانی ات ،

                 خزان وجودم را بهاری کند !

   ولی هنوز من ایستاده ام در کناری

          و تو ...!!!

                            پنهان کرده ام را دریاب ! دریاب خوبِ من!!!

                            ***********************************

   من تو را دوست می دارم،

عشق یعنی انتظار و انتظار

                    عشق یعنی هر چه بینی عکس یار

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

                     عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی دیده بر در دوختن

                      عشق یعنی از فراقش سوختن

عشق یعنی سر به در آویختن

                     عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی لحظه های نابِ ناب

                      عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق یعنی بنده فرمان شدن

                      عشق یعنی تا ابد رسوا شدن

عشق یعنی گم شدن در کوی دوست

                      عشق یعنی هر چه در دل آرزوست

عشق یعنی یک تیمم ، یک نماز

                      عشق یعنی عالمی راز و نیاز

عشق یعنی یک تبسم ، یک نگاه

                      عشق یعنی تکیه گاه و جان پناه

عشق یعنی سوختن یا ساختن

                      عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی همچو من شیدا شدن

                     عشق یعنی قطره و دریا شدن

عشق یعنی پیشِ محبوبت بمیر

                     عشق یعنی از رضایش عمر گیر

عشق یعنی زندگی را بندگی

                     عشق یعنی بندگی ، آزادگی

باران بزن شايد تو خاموشم كني،

شايد امشب سوزش اين زخم ها را كم كني،

 اه باران من سراپاي  وجودم اتش است،

 پس بزن باران، بزن شايد تو خاموشم كني!!!

  امشب این دردو محن در بطن قلبم جا گرفت

                                       سینه ام از ناله هایم کینه از دنیا گرفت

  چل چراغ خانه ی بزمم دگر خاموش شد

                                     خانه ی خاموش دل با من چنین ماُوا گرفت

  عشق هم با خنجر خونین و زهر آلوده اش

                                      نیش بر زخمم زده تا طبع من گویا گرفت

  تیغ عشق اندر دلم یادآور معشوقه شد

                                      عاشقی گشتم و عشقش کنج قلبم جا گرفت

بی تو...

  بی تو همیشه در کوچم

       ماُمنی نمانده برای اطراق

            قشلاق ها را به آتش کشیده ای و

 ییلاق ها رابه اندوه

          جای جای کور راه ها را

                   فقط به یاد تو می مانم

 و ترانه های دلواپسیم را

           به یاد تو می خوانم

                     بمان که دیگر

   نه بال پروازیست و نه نای فریادی!

اعجاز سکوت...

  تو زیبا ترین بهانه ی بودنی

         و من تنهاترین عابر این کوچه ها

                  تو اعجاز سکوتی

  و من التیام فریاد

            ای تنهاترین

                    به یاد روزهای بودنمان

   گاه گاهی به کلبه ی بی کسی ام

                     سرکی بکش!

ديروز شيطان را ديدم. در حوالی ميدان بساطش را پهن كر

ده بود؛
فريب می‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو می‌كردند 
و هول می‌زدند و بيشتر می‌خواستند.

توی بساطش همه چيز بود:

غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبی و ... هر كس چيزی می‌خريد .

و در ازايش چيزی می‌داد.

بعضيیها تكه‌ای از قلبشان را می‌دادند .

و بعضی‌ پاره‌ای از روحشان را.

بعضيیها ايمانشان را می‌دادند .

و بعضی آزادگيشان را.

شيطان می‌خنديد .

و دهانش بوی گند جهنم می‌داد.

حالم را به هم می‌زد. دلم می‌خواست همه نفرتم را توی صورتش تف كنم.

انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت:

من كاری با كسی ندارم،‌فقط گوشه‌ای بساطم را پهن كرده‌ام
 و آرام نجوا می‌كنم.

نه قيل و قال می‌كنم و نه كسی را مجبور می كنم چيزی از من بخرد.
 مي‌بينی! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.

جوابش را ندادم.

آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌:

البته تو با اينها فرق مي‌كنی.تو زيركی و مومن. زيركی و ايمان، آدم
را نجات می‌دهد.
اينها ساده‌اند و گرسنه. به جای هر چيزی فريب می‌خورند.

از شيطان بدم می‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند
 و او هی گفت و گفت و گفت.

ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌ی عبادت افتاد
 كه لا به لای چيز‌های ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و
توی جيبم گذاشتم.

با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسی، چيزی از شيطان بدزدد.
 بگذار يك بار هم او فريب بخورد.

به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توی آن اما جز
 غرور چيزی نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ريخت.
 فريب خورده بودم، فريب.
 دستم را روی قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط
شيطان جا گذاشته‌ام.

تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم.
 می‌خواستم يقه نامردش را بگيرم.
 عبادت دروغی‌اش را توی سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم.
 به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.آن وقت نشستم و های های گريه كردم.

اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بی‌دلی‌ام را با خود ببرم
كه صدايی شنيدم، صدای قلبم را.

و همان‌جا بی‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبی
كه پيدا شده بودو عشقی که از بین نرفته بود.

                           اگر رفتم تو یادم کن

              اگر مردم تو خاکم کن           اگر ماندم در این دنیا

                             به عشق خود تو شادم کن